Zehram, öğretmeni ve arkadaşları
Zehram...meleğim... balım....
Küçük kuzum hızla büyüyor. Kendini o kadar güzel ifade ediyor ki şaşırıp kalıyorum. Malum dört aydır okuluyla yakından ilgilenemiyorum faaliyetlerine katılamıyorum. Teyzesi bu görevleri seve seve üstlendi sağolsun. Ama o yine de beni istiyormuş:)
Geçtiğimiz hafta başı okuldan kağıt getirdi, cumartesi günü sınıfımızdaki veliler ve çocuklar için kahvaltı düzenlenmiş katılıp katılamayacağımızı soruyor. Bende katılamıyacağız diye işaret atıp kağıdı geri gönderdim. Benim kuzu olayı iki gün sonra fark edip trip atmaya başladı. Yok ben kardeşi yüzünden hep hasta olup yatıyomuşum, bütün arkadaşları orada olucakmış o neden gidemiyormuş vs. vs. amanın laflara şaştım kaldım. Kızamıyorum da çünkü haklı bitanem. Velhasıl allem etti kallem etti beni kandırdı. Bir kaç telefon görüşmesi yapıp kaydımızı yaptırınca keyfi yerine geldi.
Cumartesi sabahı erkenden kalkıp hazırlandık. Saat 10 da diğer velilerle okulda buluşup Orhaneli yolundaki Kasaba Restaurant a gittik. Daha önce gitmemiştim iyi oldu bol yeşillik ve dere kıyısında hoş bir yer. Keyifli muhabbet eşiliğinde kahvaltımızı yaptık, tanışamadığımız diğer veli arkadaşlarla tanıştık kaynaştık. Çocuklarımız bol bol oynayıp gülüşüp eğlendiler. İyiki küçük kuzum beni ikna etmişte gitmişim onun gözlerindeki mutluluğu görmek dünyalara bedeldi.
Tabi orada bulunmaktan canı oldukça fazla sıkılan büyük kuzu sinema diye tutturunca dönüştede Carrefour a uğrayıp bi de sineme keyfi yaptık. ( eve nasıl döndüğümü bir ben bir de Rabbim biliyor koca gece ayaklarımı koyacak yer bulamadım ama yine olsun kuzucuklarım mutlu olsun bu bana yeter.)
Bu arada Croodlar filmine gittik. Merak edenler varsa tavsiye edilir. ilk on dakika canım sıkıldı ne kadar sıkıcı diye düşündüm ama sonrası eğlenceliydi. Filmi kısaca anlatmak gerekirse: tarih öncesi çağda yaşayan bir ailenin, depremle mağaraları yıkılınca barınabilecekleri yeni bir yer bulmak için yola düşmeleri ve yolculuk sırasında yaşadıkları macera anlatılıyor. Şimdilik hoşçakalın bye.
Dün kızkardeşimle beraber kızçeleri anneme bırakıp çarşı yolunu tuttuk. Görümcemin kısmetse cumartesi gecesi nişanı var ve benim eksikleri tamamlamam gerekince anneme itiraz hakkı doğmadı bile. Ama evden çıkmadan tembih üstüne tembih -"bakın işiniz biter bitmez gelin, - çocuklar ayağınızın altında değil diye çarşının altını üstüne getirmeyin -beni çıldırtmayın bi daha bakmam ha.vs...."
(Çay bahçeleri polar battaniyeri atmışlar sandalyelere bir de her masanın yanına ısıtıcıda koymuşlar havanın serinliğini anlamıyorsunuz bile)
Dopingimizi aldıktan sonra baktık planladığımızdan fazla zaman harcamışız ayaklarımız totomuzu döverek çarşının geri kalanını talan ettik. Eve varınca biraz sitemle karşılaştık ama değdi. Canım annem akşam yemeğinide hazırlamış salmadı bizi, yemekten sonra evlere dağıldık. 
Hevesle başladı piyano kursuna büyük prensesim aman dilimi ısırayım ilk günkü heyecanı ve hevesi bir aydır devam ediyor maşallah. Perşembe günü ders bitimi bize küçük bir konser verdi. Bir anneyi evladının bir şeyler başardığını görmesi kadar mutlu edecek başka şey olabilir mi?
Geçenlerde gezmeye çıkmıştık Kimse Yok Mu Derneği kermes hazırlamış kapının önünde bir amca (zannımca hat sanatçısı ) kağıt yada tabağa isim yazıyor. Bende hatıra olsun diye kızlarımın ismini kağıda yazdırdım. Henüz vakit bulamadığım için halının altında (kırışmasınlar diye) çerçevelenmeyi bekliyorlar. 
